Mahalledeki Abi

Biz çocukken mahallede sokakta abilerimiz vardı beraber oyun oynayıp zaman geçirdiğimiz. Onların her zaman bir ağırlığı vardı. Kararları onlar verirdi. Maç için takımı onlar kurar kimin oynayacağına karar verirlerdi. Aynı zamanda hakemdi onlar. Dedikleri gibi olurdu hep. Gol yada değil.

Şimdi bakıyorum sokaklara eskisi gibi değil artık anlaşılıyor öyle olmadığı. Sokakta top oynayan çocuk sayısı bir elin parmağını geçmeyecek kadar az. 90 lı yılların sonunda yani bizim çocukluk zamanımızda top oynamak için yer olmazdı sokakta. 15 yıl geçti sokak aynı sokak. Şimdilerde kimseyi göremiyorum. Eğlenceli bulmuyorlar galiba. Biz çocukken yoktu der ya eskiler ben de diyebiliyorum artık. Yaşlandım sanırım. Yoktu, biz çocukken bilgisayar yeni değildi belki ama her evde yoktu. Sahip olmakta ayrıcalıktı. Telefonlar tuşlu polifonik melodili olanlardan vardı. Vakit geçirmek demek sokağa çıkmak demekti. Ezan vaktine kadar oynanan oyunlardı bunlar. Maç ezanla biterdi. Herkes evine dağılırdı.

Bir de maçlarda kaleci oyuncu vardı. Hem kaleye geçer hemde oynardı. Abilerimiz bu görevi her zaman başarıyla yerine getirmişlerdir. Yeri gelir forvette gol atar, kimi zaman kalede başarılı kurtarışlar yaparlardı. Mahalle maçları yapılırdı. Turnuvalar yapılırdı. Hiç iyi bir oyuncu olamamışımdır hala da öyleyim. Takım eksik kalınca halı sahaya çağrılan göbekli, pek koşamayan, savunmada görevini yapan abi olarak görüyorum kendimi. Takımda varım ama oyunda varlık göstermiyorum.

Ayrıca bunları de beğenebilirsin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir